İçindeki Çocuk Seni Çağırıyor
Ne zaman en son içinden geldiği gibi güldün? Hiçbir sebep yokken… Sadece o an öyle hissettiğin için… Ya da en son ne zaman bir şeyi sadece keyif aldığın için yaptın?
Şenay Gültan Seyrekoğlu
senaygultan@gmail.com -
TAN ZAMANI
Şenay Gültan Seyrekoğlu Wellness Coach (Sosyolog/ Yaşam Koçu)
İçindeki Çocuk Seni Çağırıyor
Ne zaman en son içinden geldiği gibi güldün? Hiçbir sebep yokken…
Sadece o an öyle hissettiğin için…
Ya da en son ne zaman bir şeyi sadece keyif aldığın için yaptın?
Bir sonuç için değil… Beğenilmek için değil… Zorunda olduğun için değil…
Sadece içinden geldiği için…
Belki hatırlamakta zorlanıyorsun. Belki de böyle bir seçimin olduğunu çoktan unuttun. Çünkü büyürken çoğumuz gibi sen de bir şeyleri geride bıraktın. Oyun oynamayı… Hayal kurmayı… Kendin gibi doğal olmayı…
Çoğumuz dış dünyadan devamlı duyduğumuz “Büyü artık…Ciddileş…Öyle davranma…” söylemlerine sımsıkı sarılıyoruz. Ve fark etmeden içimizdeki çocuğu sessizleştiriyoruz.
Zamanla bu sesler içimizde öyle yer eder ki…
Ve bir gün gelir…
İçimizdeki o özgür, neşeli, doğal halimiz yerini kontrol eden, düşünen, ölçen birine bırakır. Ama içimizdeki çocuk hiçbir zaman kaybolmaz. Sadece bekler.
Duyulmayı…Görülmeyi…Hatırlanmayı…
Ve bazen sana küçük sinyaller gönderir. Sebebini anlamadığın bir kırgınlıkta…
Beklenmedik bir alınganlıkta… Küçük bir olayda büyük bir duyguyla…
Aslında konuşan ses İçindeki çocuk… olabilir…
Peki içsel çocukla bağlantı kurmak neden bu kadar önemli?
Çünkü bugün yaşadığın birçok duygunun kökü orada…
Sevilme ihtiyacın… Değer görme arzun…Korkuların… Terk edilme endişen…
Hepsi bir zamanlar küçük bir “sen” tarafından hissedildi.
Ve belki o zaman ifade edilemedi. Belki anlaşılmadı…Belki bastırıldı… Belki de yalnız kaldı…
Ama o duygular kaybolmadı. İçinde yaşamaya devam etti. Ve bugün…
Bazen bir olayda beklediğinden daha yoğun tepki verdiğinde…
Bazen “neden bu kadar etkilendim?” dediğinde…
Aslında geçmişten gelen bir parça kendini hatırlatıyor olabilir.
İçindeki çocuk…
Ve belki de onun tek ihtiyacı şudur: Yargılanmadan duyulmak.
Çünkü içsel çocuk iyileşmeden, gerçek bir hafiflik oluşmaz.
Onu susturarak değil…
Onu duyarak iyileşiriz…
Belki bugün kendine şu soruyu sorabilirsin: “Ben küçükken en çok neye ihtiyaç duydum ama alamadım?” Bu sorunun cevabı, bugünkü birçok davranışının anahtarı olabilir. Küçük bir pratik: Gözlerini kapat… Ve küçük halini hayal et…
Onun yanına otur…Ve sadece şunu söyle: “Buradayım… seni görüyorum.”
Hiçbir şeyi değiştirmeye çalışma. Sadece yanında ol…
Çünkü bazen en büyük dönüşüm, kendine sonunda o desteği verebildiğinde başlar. İçindeki çocuk güvende hissettiğinde…
Hayat ile kurduğun bağ da değişir. Ve belki de şimdi…
Tam zamanı…
Tan Zamanı
