AYNI YOLDA FARKLI ADIMLAR

Aynı yolda yürümek, aynı adımlarla ilerlemek demek değil. Biri alışkın, biri öğreniyor; biri hızlanıyor, diğeri durup etrafa bakıyor. Ama yön aynı olunca, adımların farklılığı insanı korkutmuyor. Zaten hayatta asıl zor olan yolun kendisi değil... 

O yolun hızına uyum sağlayabilmek. Hepimiz birileriyle aynı yolda yürürken, bazen yetişmeye çalıştık, bazen de beklemeyi öğrendik. Herkes aynı tempoda ilerlemiyor. Herkesin hızı farklı. Kimi alışık, kimi hala uyum sağlamaya çalışıyor. Bunu birlikte yürürken daha iyi anlıyoruz. 

Çünkü aynı yerde olmak, aynı hızda ilerlemek anlamına gelmiyor. Başka bir deyişle her adımın eşit atılacağı anlamına gelmiyor.

Birinin alışık olduğu yerde, diğeri yeni yeni öğreniyor olabilir. Biri sakin yürürken, diğeri heyecanla hızlanmak isteyebilir. 

Ama bu süreç, o farklılıkları sorun olmaktan çıkarıyor. Ayıran değil birleştiren bir yere dönüşüyor.

Zamanla şunu fark ediyor insan: Birlikte yürümek, adımları eşitlemek değil. Bazen durmayı bilmek, bazen geride kalanı beklemek… Bazen de hızlanmak isteyenin hevesini kırmadan yanında durabilmek...

Bu da bir alışma süreci. Biraz sabır, biraz zaman... 

Çünkü herkes aynı yerden bakmıyor hayata. Herkes kendi temposunu doğru sanıyor önce. Ve insan farklılığı kabullendikçe rahatlıyor. Karşısındakini değiştirmeye çalışmadan, onun yürüyüşüne alan açarak ve onun alanına saygı duyarak…

Yol arkadaşlığı bu noktada başka bir anlam taşıyor. Kimsenin kimseyi acele ettirmediği, kimsenin geride kaldığı için eksik hissetmediği noktada...

 Aynı yolda kalabilmek; hızı değil, niyeti önemsemek demek. Bazen beklemeyi, bazen yetişmeyi göze almak…

Ama sonunda aynı yere yürüdüğünü bilmek yeter. Çünkü asıl mesele, birlikte yürümeye devam edebilmek…