BU BİZİM HİKÂYEMİZ…

İlk yazıda bir ‘MERHABA’ bıraktık. Bu öyle iddialı bir merhaba değildi. Daha çok kalpten kalbe uzanan bir selam gibiydi. Şimdi o selamın arkasından gelen ikinci adımdayız. Çünkü bazı başlangıçlar tek cümleyle bitmez. Devam etmek ister. Cesaret ister. Bu biraz da ‘ ben buradayım’ deme halidir.
Çünkü bu bizim hikâyemiz…
Korkularımıza rağmen yürümeyi seçtiklerimizin, susmayı bildiği kadar konuşmayı da göze alanların hikâyesi. Her şeye rağmen umudunu kaybetmeyenlerin hikâyesi.
Bu bir başarı hikâyesi değil. Parlak manşetleri, büyük cümleleri, alkış bekleyen satırları yok. Bu; yorulanların, vazgeçmeyi düşünüp yine de devam edenlerin, bazen susup bazen içinden geleni yazanların hikâyesi.
Bu bizim hikâyemiz…
Kimi zaman yarım kalan cümlelerle, kimi zaman içimize sığmayan duygularla yazılan bir hikâye.
Aslında herkesin anlatacak bir hikâyesi var ama anlatacak bir yeri yok. İşte biz, tam da bu yüzden buradayız. Söylenmeyenleri söylemek, içimizden geçenleri süslemeden yazmak için.
Bu bizim hikâyemiz…
Birlikte düşünenlerin, birlikte susabilenlerin, birlikte gülüp, birlikte dertlenenlerin hikâyesi.
Okurken kendinden bir parça bulanların, ‘yalnız değilmişim’ diyenlerin hikâyesi. Belki yol net değil, belki zaman zaman ‘acaba’ lar çoğalıyor. Ama şunu biliyoruz: Umut her şey
yolundayken değil; karışıkken, dağınıkken, yorulmuşken anlamlı...
Bu sayfalarda mükemmellik telaşı yok. Burada denemek var. Yanılmak var. Yeniden başlamak var. Ve en önemlisi vazgeçmemek var.
Bu bizim hikâyemiz…
Ve her satırı ‘devam ediyorum’ demenin başka bir yolu...
Okuyan, hisseden, kendinden bir parça bulan herkesle birlikte büyüyen bir hikâye.
Belki her şey yolunda gitmeyecek, belki bazen kelimeler yetmeyecek. Ama bildiğimiz bir şey var: Bu hikâye samimiyetle yazıldığı sürece yolunu bulacak.

Daha yeni başlıyoruz. Ve evet…
Bu hikâye umutla devam ediyor.