DURDUĞUM YER...

Bu yol tesadüflerle değil, kararla başladı. Konuşarak, tartarak, göze alarak…

Adımlar bilinçli, sorumluluklar zaten baştan belli. Başlangıçta verilen kararlar, zamanla insanın duruşuna dönüşüyor. Sözler yerini emeğe, niyet yerini sorumluluğa bırakıyor.

Ben bu işin içine bilerek girdim. Ne yaptığımı da nerede durduğumu da biliyorum. Zaman geçtikçe sadece katkım değil, yerim de netleşti. Belli bir süreden sonra insan, durduğu yeri sahipleniyor. Sözle değil emekle, iddiayla değil süreklilikle. Kenarda durmakla yetinmeyip, sorumluluğunu da üstleniyor.

Ben de artık sadece desteğimle var olan biri değil; fiziken, zihnen ve emeğimle bu işin içinde yer alan biriyim. Başlangıçta insan her şeyi tam yerine oturtamıyor. Yapılanlar var, öğrenilenler var ama insan kendini hala arıyor. Süreç ilerledikçe, insanın yükü de yeri de netleşiyor.

Ne yaptığın kadar, nerede durduğun da önem kazanıyor. Hangi yükü sahiplendiğin, hangisini bırakabildiğin…

Kendi yerimi böyle tanımlıyorum artık. Ne sadece geride duruyorum ne de önümdeki yükleri görmezden geliyorum. Yanındayım ama kendi sorumluluğumla, kendi emeğimle.

Ne yaptığımı bildiğim, katkımın farkında olduğum bir yerdeyim. Bu süreçte anladım ki; bu yol, insanı sadece daha fazla işin içine sokmuyor. Aynı zamanda neye gücünün yettiğini, neyi gerçekten üstlenebileceğini de öğretiyor.

Her şeyi yapmak zorunda olmadığını, ama yaptığın şeyin sorumluluğunu alman gerektiğini gösteriyor. Böyle olunca ilerlemek daha sakin, daha sağlam oluyor.

Önemli olan her şeye yetişmek değil, doğru yerde durmak!

Bugün geldiğim yerde şunu biliyorum: Bu bir varış değil, bir duruş... 

Yerimi almak, ses yükseltmek ya da acele etmek demek değil. Fiziken, zihnen ve de emeğimle burada kalabilmek. Yolun uzun olduğunu bilerek ve bu yolun hakkını vererek…