YOLA DEVAM

Bu hikâye umutla devam ediyor’ demiştim. Bu cümle bir temenni değil, bir niyet. Ve niyet dediğimiz şey de, sadece inanmakla değil, emekle anlam kazanır. Önümüzde net hedefler var. Kolay değil, farkındayız. Zaman zaman yorulacağız, bazen yavaşlayacağız. Ama durmak bu yolun bir parçası değil. Bazen aynı yerde saydığımızı hissedeceğiz. Emek verip karşılığını hemen alamadığımız günler olacak. 

İşte o günlerde yaptığımız işi değil, neden başladığımızı hatırlayacağız. Çünkü hedef dediğin şey sadece varılacak bir yer değil, insanı yolda tutan sebeptir. Heves her zaman yüksek kalmıyor. Bunu da öğrendik. Bazen azim devreye giriyor, bazen disiplin… 

Bazen de sadece ‘devam et’ diyen iç ses. İşte o ses bizi ayakta tutuyor. Bugün yaptıklarımız, yarının sonucu değil, yarının ihtimali. Bugün yaptıklarımız yarının küçük temelleri. Geleceğe bakarken pembe hayaller kurmuyoruz, o yaşları çoktan geçtik zaten. Ama umudu da elimizden bırakmıyoruz. Çalışıyoruz çünkü inanıyoruz. Gayret ediyoruz, çünkü bu yol emek istiyor. Heyecanımız bazen yavaşlasa da kaybolmuyor... 

Geleceğe bakarken gerçekçiyiz. Ama karamsar değiliz. Çünkü biliyoruz ki; her zorluğun içinde öğrenilecek bir şey, her düşüşte ayağa kalkacak bir güç var.
Evet, bu bizim hikâyemiz. Heyecanlı, gayretli, yolu uzun ama niyeti sağlam bir hikâye. Ama asıl mesele onu nasıl anlattığımız değil, nasıl yazmaya devam ettiğimiz.
Ve biz; umutla, gayretle, sabırla yazmaya devam ediyoruz.