SESSİZLİKTEN SONRA

Susmuştuk.. Çünkü her suskunluk bir vazgeçiş değildi. Bazen insan konuşmadan önce kendini dinlemek ister. Kelimeler aceleye gelmesin diye, duygular biraz yerine otursun diye…

İnsan en çok sustuğunda fark eder; neyi eksilttiğini, neyi fazla taşıdığını. Ve bazı sessizlikler vardır; insanın kendini kaybettiği değil, kendini yeniden topladığı yer olur.

Sessizlik çoğu zaman yanlış anlaşılır. Kimi zaman küslük sanılır, kimi zaman uzaklaşma. 

Oysa bazı sessizlikler vardır ki insanı kendine yaklaştırır. Gürültü azaldığında kalp daha net konuşur. Sessizlikten sonra anladım ki, her şeyi anlatmak zorunda değiliz. Her duygunun bir açıklaması, her kırgınlığın uzun cümleleri olmak zorunda değil. Bazen susmak, kendini korumanın en nazik halidir.

 Ama susmak da sonsuza dek sürmez. İnsan içine attığı her şeyi içinde tutamaz. Zamanı geldiğinde bir cümle çıkar dudaklardan. Ne bağırır, ne kırar… 

Sadece gerçeği olduğu gibi söyler.

Sessizlikten sonra konuşmak daha başka olur. Daha sakin, daha gerçek. Kime ne söyleyeceğini, kime susacağını bilerek…

Söylenen her kelime, insanın kendisiyle yüzleşmesidir aslında. İşte tam da bu yüzden değerlidir. 

Susarak büyüyen cümleler, zamanı geldiğinde yerini bulur. Ve insan şunu anlar: Sessizlik bir son değilmiş. Aksine, insanın kendini daha doğru anlatabilmesi için verilen bir hazırlıkmış.

Şimdi konuşuyorsak, bu sessizliğin boşa gitmediğini gösterir. Çünkü bazı cümleler ancak susulduktan sonra doğru şekilde kurulur.