GAYRET BİZDEN

Hayat işte, ne garip!
Bazen insan bir sabah uyanır ve kendini hiç bilmediği bir yolun tam ortasında bulur. Ne hayalini kurmuştur o yolun, ne de hazırlığını yapmıştır. İlgisi de yoktur, bilgisi de ama bir şekilde
oradadır işte… 

Ben de kendimi tam böyle bir yerde buldum. Şaşkınlık, çekimserlik, endişe, acabalar, aklımda deli sorular… 

‘Yapabilir miyim?’ ‘Yetebilir miyim?’ v.s…
İnsanın bilmediği bir işin içinde kendini bulması kolay bir şey değil. Bu işin dilini bilmiyorum. Usulünü, yolunu, inceliklerini… 

Ama bildiğim bir şey var: 'Emek vermeden olmaz!' İstek varsa eğer, gayret de peşinden geliyor. Soruyorum, dinliyorum, izliyorum. Kısaca öğreniyorum. Yanlış da yapıyorum, yeniden deniyorum. Bilmiyorum demekten çekinmiyorum. Çünkü öğrenmenin yaşı olmadığı gibi, başka bir yolu da yok. Azim, her şeyi bilmek değil, korkuya rağmen devam edebilmekmiş meğer. Her gün biraz daha öğrenerek, her gün emek vererek, her gün biraz daha yol alarak, biraz daha cesaretlenerek… Sonuç olarak azim ve gayret varsa, yol da açılıyor. Belki yavaş, belki zor… Ama açılıyor. Biz de bir söz vardır; ‘Allah utandırmasın’ derler. Ben de o niyetle yürüyorum bu yolu ama şunu da biliyorum ve inanıyorum ki, Allah kulunu utandırmaz. 'Kul doğru yolda olduktan sonra, Allah mahcup etmez.' İşte ben de tam olarak buna tutunuyorum.
Ne büyük iddialarım var, ne de büyük cümlelerim. Hala öğreniyorum, hala yolun başındayım. Sadece doğru, samimi olmaya, emeğimi temiz tutmaya çalışıyorum.
Evet…
Yolumuz açık olsun. Allah rast getirsin.
Gayret bizden, takdir O’ndan.
Biz elimizden geleni yapalım.
Gerisi nasip…