AYNI YOLDA FARKLI YÜKLER

Başlamak bir karardır. Devam etmek ise ayrı bir sınav. Başlarken yorulduğunu pek anlamıyor insan. Onca koşuşturma, iş, güç, kargaşa içinde olmasına rağmen, onca kafa karışıklığına rağmen... 

Çünkü daha çok heyecan taşıyor, heves taşıyor, umut taşıyor insan...

 Ama zaman geçtikçe yükler değişiyor. Yol uzadıkça adımlar ağırlaşıyor, yorgunluk şekil değiştiriyor. Artık hevesten çok sorumluluk taşımaya başlıyorsun.  İşte o nokta da yorgunluk başka bir yere oturuyor. Bütün bunlara rağmen yol, vazgeçmeyene açılıyor. 

Asıl sınav da ondan sonra başlıyor. Başladığın yerden, açılan bu yol da dosdoğru yürüyebilmek…

Devam etmek, insanın kendine olan inancını diri tutmasıdır. Her gün biraz daha öğrenerek, biraz daha güçlenerek yola devam etmektir. Bazen yavaşlayarak, bazen durup nefes alarak… Ama yönünü kaybetmeden yürümektir. Cesaret dediğimiz şey, tam da bu kararlılığın içinden doğar.

Biz aynı yolu yürüsek de, aynı şekilde taşımıyoruz bu yükü. Birimiz konuşarak hafifliyor, birimiz susarak. Birimiz hızlanmak istiyor, birimiz durup nefes almak. Bazen birimiz ağırlaşıyor, diğeri taşıyor yükü... 

Yorulduğumuz yerler aynı değil. Ama biz birbirimizin yorulduğu yerde durup beklemeyi öğreniyoruz. Devam etmek tam da burada anlam kazanıyor. Önemli olan, o farklara rağmen aynı yönde kalabilmek zaten; yan yana dayanarak ve bu dengeyi koruyarak...

Başlamak bir an, devam etmek bir irade. Her gün yeniden niyet etmek, yeniden denemek, yeniden yürümek…

Yorgunluğumuz değişse de, yükümüz farklı yerlerden ağırlaşsa da yolumuzdan vazgeçmiyoruz. Gayretimizi diri, umudumuzu sağlam tutuyoruz. Aynı yöne bakıyoruz. Çünkü biliyoruz ki yol, yürüyenle açılıyor.

Biz de sessizce, sabırla ve umutla yürümeye devam ediyoruz.